Ufo landt in achtertuin Rob Jetten: buitenaardsen herkennen hem van planeet Alfa 303

DEN HAAG — Wat begon als een doodgewone avond in een Nederlandse achtertuin, eindigde met een rokend ruimteschip, vier bezoekers van een andere planeet en een man in een knalroze pak die met een gigantische roze dildo over het terras zwaaide. De buitenaardsen waren zo geschrokken dat ze hun eerste officiële ontmoeting met de mensheid vervroegd afbraken. De aanleiding, vertellen ze achteraf, was niet eens het wapenachtige voorwerp. Het was de herkenning van de man die ermee rondliep: Rob Jetten. Op hun thuisplaneet Alfa 303 zou die naam al jaren worden uitgesproken alsof iemand zojuist een vergadering van acht uur heeft aangekondigd.

Een buitenaardse noodlanding tussen de tuinstoelen

Op de beveiligingsbeelden is aanvankelijk niets ongewoons te zien. Het is donker. Vanuit een huis brandt warm licht door een grote glazen schuifdeur. Op het terras staan stoelen, er ligt een klein grasveld naast en aan de achterkant van de tuin loopt een hoge schutting met struiken. Zelfs het natte plaveisel oogt zoals in duizenden Nederlandse achtertuinen na een regenbui. Dan verschijnt boven de heg een zilveren schijf met felle lampen. Het toestel zakt razendsnel en veel te laag over de tuin. Een seconde later komt het scheef neer naast het gras. Rondom de romp schieten lichtflitsen, er kringelt rook omhoog en een paar losse voorwerpen vliegen door de lucht.

Vier bezoekers, één tablet en een heel slecht gevoel

Na de klap gaat een luik omhoog. De bezoekers komen een voor een uit het toestel: kleine, grijzige figuren met grote hoofden, opvallende ogen en verschillende pakken. Eén draagt een donker uniform, een ander een lichter ruimtepak. Een vierde, in een felblauw overallachtig pak, houdt een apparaat vast dat nog het meest op een tablet lijkt. Terwijl rook uit de schotel opstijgt, kijken ze rond in een tuin die voor hun doen vermoedelijk nogal klein is. Er is geen erehaag, geen wereldleider met bloemen en geen fanfare. Wel een deurbel, een regenpijp en twee tuinstoelen.

De schuifdeur gaat open

Het antwoord komt uit het huis. Terwijl de bezoekers naast de beschadigde schotel staan, schuift de glazen deur open en verschijnt een man in een felroze pak. Hij kijkt de tuin in alsof hij zojuist heeft ontdekt dat er een bestelbus door zijn bloemenperk is gereden. Eerst staat hij nog in de deuropening. Dan komt hij het terras op met een reusachtig roze voorwerp in zijn handen: een opzichtige, dildo-vormige prop die nauwelijks subtiel te noemen is. De man houdt hem voor zich uit alsof hij daarmee de intergalactische bezoekregeling persoonlijk gaat handhaven.

Op de beelden is niet te horen wat hij roept. Zijn gebaren zijn duidelijk genoeg. Hij stapt op de bezoekers af, zwaait met de enorme roze dildo en maakt een dreigende beweging richting de groep. Eén alien deinst direct achteruit. Een tweede buigt bijna dubbel om uit de buurt van het voorwerp te blijven. De blauwe navigatieofficier wijkt richting het schip, terwijl een ander juist probeert langs zijn collega heen te glippen. Binnen enkele seconden verandert de mogelijke eerste ontmoeting tussen twee beschavingen in een chaotische vluchtpoging rondom een rokende metalen schotel.

‘Nee, niet híj. Alles behalve híj!’

Tijdens een later afgenomen interview vertellen de bezoekers dat de schrik al begon vóór het roze gevaarte werd opgetild. ‘Wij zagen eerst die kleur,’ zegt gezagvoerder Zr'blip met trillende antennes. ‘Toen herkenden wij de houding, de blik en dat overdreven zelfverzekerde stapje naar voren. Ik dacht: dit kan niet waar zijn. Wij zijn 43 lichtjaar gereisd, hebben drie verkeerde melkwegafslagen genomen, en nu staat die man hier weer.’ Een bemanningslid onderbreekt hem onmiddellijk: ‘Met hetzelfde soort outfit. Alleen veel erger. Op Alfa 303 had hij nog een normale aktetas.’

De naam Rob Jetten is volgens de buitenaardse delegatie op hun thuisplaneet al bijna een vloekwoord, maar dan uitsluitend binnen de afdeling vergaderplanning. Niet omdat de bezoekers een probleem hadden met zijn ideeën over gelijke rechten. De planeet kent naar eigen zeggen talloze samenlevingsvormen en honderden soorten buitenaardse liefde. Het probleem zou zijn geweest dat Jetten bij ieder idee een begeleidende agenda, een conceptagenda voor de agenda en een werkgroep voor de vaststelling van de vergaderlocatie had voorgesteld. ‘Wij kwamen uit een beschaving waarin iedereen gewoon zichzelf kan zijn,’ legt Zr'blip uit. ‘Na drie weken met hem bestond er ineens een formulier om toestemming te vragen voor het invullen van een formulier.’

De beruchte Alfa 303-affaire

Het verhaal begint volgens de aliens tijdens een eerdere reis van Jetten naar hun planeet. In een fictief regeringsgebouw op Alfa 303 zou hij ongemerkt zijn binnengelopen achter een minister die net koffie ging halen. Niemand durfde hem naar zijn toegangspas te vragen. Binnen een kwartier had hij een eigen bureau, een naamplaatje en de opdracht gekregen een verouderde procedure te moderniseren. De eerste vergadering duurde slechts negen minuten. Toen vroeg de gast uit Nederland of er misschien ruimte was voor een ‘kort, constructief vervolgtraject’. Dat bleken de duurste woorden uit de geschiedenis van hun zonnestelsel.

‘Hij wilde een regenboogkleurig pasje voor interplanetaire partners,’ vertelt archivaris Glu'rr. ‘Prima idee. Maar daarna kregen wij 870 pagina's toelichting, 36 voorbereidende commissies en een Excelbestand met 114 tabbladen. Het tabblad “Definitief” heette uiteindelijk “Definitief versie 17 concept”.’ Een van de ministers zou een nooduitgang hebben gezocht, alleen om te ontdekken dat ook daarvoor eerst een uitgangsbeleidsnotitie moest worden ondertekend. Drie planeetjaren later stond nog steeds dezelfde vraag op de agenda: welke kleur moet het stempelkussen krijgen?

Van eerste contact naar paniek op het terras

Terug naar de beveiligingsbeelden. De bezoekers houden het geen seconde meer rustig zodra de man in roze voorwaarts beweegt. De persoon met het donkere uniform probeert een andere alien achter zich te houden. De blauwe figuur richt zich op het geopende luik van het toestel. Eén van hen gaat laag bij de grond zitten om het enorme roze object te ontwijken. De man zet juist een paar snelle stappen vooruit, waarbij het glanzende voorwerp horizontaal door de lucht beweegt. Het lijkt even alsof de mensheid haar diplomatieke betrekkingen met de rest van het universum begint met een geïmproviseerd roze steekspel.

Een ruimtereis vol schadeformulieren

Bij de haastige vlucht beschadigen de bezoekers bijna hun eigen reddingskans. Op de beelden lijkt een van hen bij het open luik te struikelen, terwijl een andere figuur terugdeinst voor het roze voorwerp. Achter hen komt nog steeds rook uit de zijkant van het vaartuig. Wie het ruimteschip uiteindelijk weer bestuurt, is vanuit deze camerahoek niet vast te stellen. Wel is te zien dat de man op het terras blijft staan terwijl de schotel weer naar rechts beweegt en zich uit de tuin terugtrekt. Het gazon blijft gehavend achter. De tuinmeubelen zijn gered, al is dat volgens de aliens vooral toeval.

Exclusief interview met de bemanning

De bemanning wil alleen praten onder één voorwaarde: geen roze kleding in de studio en absoluut geen vergadering.

‘Wat was uw oorspronkelijke doel op aarde?’ vroeg de verslaggever. ‘Watermonsters verzamelen en rustig kennismaken,’ antwoordde de gezagvoerder. ‘Wij hadden zelfs een cadeau mee: een steen van onze kleinste maan. Maar de eerste mens die wij ontmoeten kwam met dat ding naar buiten. Daarop heb ik de steen terug in het ruim gelegd. Je begrijpt dat je niet met een vriendelijk gebaar kunt aankomen wanneer iedereen achteruit door een noodluik duikt.’

‘Wat dacht u toen u Jetten zag?’ De piloot zuchtte. ‘Ik dacht dat het een fout in de vertaalmodule was. Daarna dacht ik dat wij opnieuw vastzaten in zijn beleidsseminar. Toen zag ik die gigantische dildo. Op dat moment maakte mijn hoofd een keuze: voortaan liever de seminar. En geloof mij: zoiets zeg je niet zomaar op Alfa 303.’

‘Was het voorwerp werkelijk gevaarlijk?’ vroeg de verslaggever. De technicus aarzelde. ‘Wij hebben geen idee. Het leek zacht, glimmend en opvallend roze. Maar onze wetenschappers wilden geen risico nemen. Het had de vorm van een wapen dat nooit door onze keuringscommissie zou komen. De kapitein wilde vooral niet wachten tot Jetten er een presentatie over zou beginnen.’

‘Waarom vertrok u niet direct na de crash?’ De blauwe navigatieofficier keek gekwetst. ‘Omdat ik de route wilde corrigeren. Ik dacht dat wij op een veilige parkeerplaats stonden. Ons navigatiesysteem had “tuin” vertaald als “diplomatieke ontvangstruimte in de openlucht”. Dat gebeurt hier niet nog eens. De software is inmiddels vervangen door een papieren kaart en een bemanningslid dat “NEE” roept zodra Nederland op het scherm verschijnt.’

De planeet reageert geschokt

Wat overblijft in de achtertuin

De opname eindigt zonder antwoord op de meest voor de hand liggende vragen. Waar kwam de schotel precies vandaan? Hoe ernstig was de schade? En waarom had de man in roze zo'n buitengewoon groot felroze voorwerp binnen handbereik liggen? Wat de camera wél laat zien, is het gevolg: een beschadigde tuin, een verdwenen ruimteschip en vier bezoekers die sneller weer naar huis wilden dan ze ooit tevoren hadden gewild. Op de laatste beelden staat de figuur in het roze nog op het terras, terwijl de buitenaardse vlucht richting de nachtelijke hemel verdwijnt.

De laatste waarschuwing vanaf Alfa 303

Voordat het interview werd beëindigd, wilde Zr'blip nog één boodschap aan de aarde meegeven. ‘Wij hadden niets tegen jullie planeet. Wij vonden de bomen mooi, de wolken interessant en de kleine tuin verrassend gezellig. Maar als wij een volgende keer langskomen, willen wij eerst een schriftelijke garantie dat alle roze voorwerpen binnenblijven en dat niemand een commissie begint.’ Zijn collega voegde eraan toe: ‘En laat alstublieft de deur dicht als Jetten thuis is. Wij zijn niet klaar voor een tweede kennismaking.’